Een overzicht op van dit gedicht (niet verplicht):
gender als een bos (geaardheid)
gender als een zee (getijden)
gender als een hemellichaam (lucht)
- Tong, taal, vnw,
gender als een uitvaart
DUIDINGEN M.B.T. DAGDROOM OVER EEN BINAIR BOS
Op een dag had mijn brein een droom
over een oppervlak bewoond door bomen
dit dichtbegroeid terrein bleek mijn lichaam te
zijn
In dit bos bestaat geaardheid uit modder en
mos,
Heb ik geen last van een huid die niet past,
Mijn omhulsel blijkt een bast (een
bescherming laag die niet meegroeit, scheurt als de boom door innerlijke groei
niet meer in z’n vel past, dit beschouwd men als de schors)
Zo ook wil ik vervellen (vertellen
dat vorm van vrouw me nauwelijks houvast geeft, vertellen dat de vorm van vrouw
vernauwend voelt. Zoals een huid die niet past. Of niet meer mee kan groeien
met mijn omhulsel. Is er een verschil?)
Afscheid nemen van de last die mijn borst bast
bevat
Ik begrijp dat ik een huid en een borst heb,
geen schors of bast
Mijn omhulsel is een gelijkaardige last,
groei eenzelfde organische expressie van leven
GETIJDEN VAN DE NATUUR
In dit bos bestaat er geen uur, de duur is die
van getijden
druppelsgewijs komt er een zee van tijd binnen,
mijmeringen over
morgen vallen in het water,
meren aan bij het verschijnen van de maan
een oeverloze vijver, onder de oppervlakte
zwemmen mijn twijfels
geen seconde, minuut of uur, alleen
de wentelingen van zon en maan bestaan,
Het menselijk lichaam bestaat voor uit 70%
water,
net als golven beïnvloed door de nachtelijke
schijnsel van de maan
In deze gedachtestroom verwateren de verschillen
tussen hij, zij, die er zijn
(zoals onwaar-echt, zon-maan, slecht-goed, man-vrouw, eb-vloed, mens-natuur, dag-nacht, hard-zacht)
leven-geven-doen groeien, vasthouden aan rigide ideeën van rechts en links, goed en slecht, onwaar en echt, zwart en wit, open en dicht, donker en licht, problematisch en woke, slapen en waken, geven en nemen, verlaten en betreden, liefhebben en achterlaten (onder andere)
Nonbinariteit is navigeren tss normen, drijven
tss golven, anders worden bedolven onder de druk een kant te moeten kiezen,
zichzelf niet te verliezen
EEN UITVAART VOOR MIJN LICHAAM
In dit bos ben ik verlost van alles wat tijd
kost
mijn voeten vinden een gegronde reden in de
aarde wroeten
ooit was mijn wezen een wildernis, een
organische expressie van de biodiversiteit,
Een dag, een vaarwel, een uitvaart van de waterachtige versie van vroeger, ervaren wie we zijn,
het bevaren van een zee
van angst, aan de oevers meren
Een dag tracht de nacht de verzachten, zonder
de zon kan maan niet bestaan
Rond de randen van dit bos blijkt een weg te zijn aangelegd, mijn marges vormen een heg, een hegemonie die die het bos bewaakt maar ook de uitwisseling staakt.
(dit houdt de groei niet tegen)
we voegen woord bij daad, ei bij zaad, tot we
ontkiemen, en niet meer ontkennen dat we in de verering van vader tijd vereren,
moeder natuur zijn vergeten
MIJN NATUUR IS EEN (POR)TAAL
Voor de naam van de bos vind ik geen woorden
In de witregels kom ik wikkend en wegend mezelf
tegen
Woorden worden werelden die ons de weg wijzen
een heg houdt de hegemonie buiten zicht
Onze tong (taal) is het bitterzoete bewijs dat
we water bij de wijn doen om onszelf te zijn.
Soms zit het avontuur in de onverwachte
interventies van de natuur. in een zijweg, een onverhard pad, een portaal
naar oneindigheid
verlos jezelf van de vernauwing, herkauwen van
het taaie verhaal; onderzoek wat "vrouw" zijn van je vraagt, en wat
er van overblijft als je naakt, zonder enige herrinering ontwaakt in de wilde
natuur.
MIJN NATUUR IS EEN UNIVERSUM
Net als de hemellichamen (zon en maan); zijn
onze hemelse lichaam een vorm van natuurlijke materie die altijd heeft
bestaan;
ik ben een organische expressie, manifestatie, reproductie van mijn natuur,
Een
energetisch patroon dat zich herhaalt, die zich overdraagt van ei op
zaad maar ook woord op daad.
Zee van angst bevaren
Een grens is een wens van een mens, geen dier heeft
plezier aan landschap beheersen,