Een overzicht op van gedicht:
gender als een bos (geaardheid)
gender als een zee (getijden)
gender als een hemellichaam (lucht)
-
Tong, taal, vnw,
gender als een uitvaart
-
dag zeggen, zee van angst bevaren, vaarwel
zeggen (varen, schip verlaten)
DUIDINGEN M.B.T. DAGDROOM OVER EEN BINAIR BOS
Op een dag had mijn brein een droom
over een oppervlak bewoond door bomen
dit dichtbegroeid terrein bleek mijn lichaam te
zijn
In dit bos bestaat geaardheid uit modder en
mos,
Heb ik geen last van een huid die niet past,
Mijn omhulsel blijkt een bast (een
bescherming laag die niet meegroeit, scheurt als de boom door innerlijke groei
niet meer in z’n vel past, dit beschouwd men als de schors)
Zo ook wil ik vervellen (vertellen
dat vorm van vrouw me nauwelijks houvast geeft, vertellen dat de vorm van vrouw
vernauwend voelt. Zoals een huid die niet past. Of niet meer mee kan groeien
met mijn omhulsel. Is er een verschil?)
Afscheid nemen van de last die mijn borst bast
bevat
Ik begrijp dat ik een huid en een borst heb,
geen schors of bast
Mijn omhulsel is een gelijkaardige last,
groei eenzelfde organische expressie van leven
GETIJDEN VAN DE NATUUR
In dit bos bestaat er geen uur, de duur is die
van getijden
geen seconde, minuut of uur, alleen
de wentelingen van zon en maan bestaan,
druppelsgewijs komt er een zee van tijd binnen,
mijmeringen over
morgen vallen in het water,
meren aan bij het verschijnen van de maan
een oeverloze vijver, onder de oppervlakte
zwemmen mijn twijfels
Het menselijk lichaam bestaat voor uit 70%
water,
net als golven beïnvloed door de nachtelijke
schijnsel van de maan
In deze gedachtestroom verwateren de verschillen
tussen hij, zij, alle tegenstelling die er
zijn
(onwaar-echt, zon-maan, slecht-goed, man-vrouw,
eb-vloed, mens-natuur, dag-nacht, hard-zacht, links-rechts, problematisch en woke, slapen en waken, geven en nemen, verlaten en
betreden, zwart-wit, liefhebben en achterlaten, open en dicht, donker en licht)
MIJN NATUUR IS EEN (POR)TAAL
Voor de naam van de bos vind ik geen woorden
In de witregels kom ik wikkend en wegend mezelf
tegen
Woorden worden werelden die ons de weg wijzen
een heg houdt de hegemonie buiten zicht
Onze tong (taal) is het bitterzoete bewijs dat
we water bij de wijn doen om onszelf te zijn.
Soms zit het avontuur in de onverwachte
interventies van de natuur. in een zijweg, een onverhard pad, een portaal
naar oneindigheid
MIJN NATUUR IS EEN UNIVERSUM
Net als de hemellichamen (zon en maan); zijn
onze hemelse lichaam een vorm van natuurlijke materie die altijd heeft
bestaan;
In deze metafoor ben ik een niet enkel een bos,
beek of hemels lichaam,
Mijn omhulsel een omhelzing van alles wat ooit
heeft bestaan
een organische expressie, manifestatie, reproductie van mijn natuur,
Een
energetisch patroon dat zich herhaalt, zich overdraagt
van ei op zaad maar ook van woord op daad
tot we ontkiemen, en niet meer kunnen ontkennen
dat we in de verering van vader tijd vereren,
moeder
natuur zijn vergeten
EEN UITVAART VOOR MIJN LICHAAM
In dit bos ben ik verlost van alles wat tijd
kost
Ervaren is de zee van angst bevaren
Verlossen van vormen die te nauw zijn
Stoppen met het taaie verhaal te herkauwen
Ontdek wat het verschil is tussen je bast en
je schors,
Welke delen van je huid niet meer passen (hoe
vaak ga ik nog proberen te passen in te kleine vormen, in normen die nauwelijks
steek houden? )
En hoe je je zou voelen als je op een dag, naakt
middenin je eigen wilde natuur ontwaakt